Konin, którego już nie ma. Prywatne archiwum Jana Sochackiego trafiło na wystawę

Pierwsze zdjęcie zrobił mając dziesięć lat. Słynnym „Druhem" – aparatem, który przez lata był jego jedynym okiem na miasto. Potem przyszła „Smiena 8" i inne analogowe konstrukcje, ale temat pozostał niezmienny. Konin. Zawsze Konin.

Jan Sochacki nie jest fotografem zawodowym. Jest człowiekiem, który przez dekady przemierzał ulice miasta z aparatem w ręku, budując prywatne archiwum, które dziś stało się publicznym świadectwem. Jego wystawę można oglądać od piątkowego popołudnia w filii Miejskiej Biblioteki Publicznej przy ulicy Magnetytowej, w budynku Domu Seniora.

• Spacer, który trwa od dzieciństwa
• Archiwum, które czeka na więcej

Spacer, który trwa od dzieciństwa

Sochacki zaczynał od zamglonego ratusza z ludźmi pędzącymi do pracy. Rejestrował rozbiórkę starego dworca PKP, tłok na Starówce, pola wokół nowych bloków – te same osiedla, które dziś wydają się od zawsze istnieć. Każde zdjęcie to fragment miasta, które fizycznie zniknęło, ale przetrwało w pamięci mieszkańców.

Podczas piątkowego wernisażu sala zamieniła się w salon pamięci. Widzowie spierali się o lokalizacje, porównywali własne wspomnienia z kadrami na ścianach. Sochacki rozstrzygał spory bez wahania, dokładając do obrazów własne historie – gdzie stał, o której godzinie, co działo się poza kadrkiem.

Archiwum, które czeka na więcej

Wystawa przy Magnetytowej to pierwszy krok. Sam autor pozostaje skromny, ale dorobek mówi sam za siebie – niemal ocean fotografii, które dokumentują przemiany miasta lepiej niż oficjalne kroniki. Zdjęcia Sochackiego nie tylko przywołują wspomnienia. Prowokują do rozmów o tym, jak bardzo Konin się zmienił – i co z tego zostało.

na podstawie: Urząd Miejski w Koninie.